Poëzie

DE TWEE KANTEN VAN TWINTIGTWINTIG

 

Twintigtwintig heeft me niks gebracht!

Mij hoor je nooit zeggen

Dat we samen meer kunnen dan alleen

Want als ik even verder kijk, ontdek ik

Spanning en onrust om mij heen

Elke week voelde ik minder

Verbinding met mensen die me dierbaar zijn

Ik voelde

Dat ik vervreemd raakte van de buitenwereld

En zeg me vooral niet

”Er zit iets moois in iedere dag”

Want hoe je het ook wendt of keert

Ik heb dit jaar stilgestaan

Je zult mij nooit horen zeggen:

Twintigtwintig bracht me veel lichtpuntjes!

 

LEES HET GEDICHT NU VAN ONDER NAAR BOVEN