L......EVEN   Er was eens een vrouw die zichzelf voorbij liep. Dat is een heel erge ziekte. Als zij `s morgens  opstond, dacht ze aan alles wat ze `s middags nog moest doen. En als ze `s middags aan tafel zat, was het weer: “wat zal ik vanavond koken?” En wanneer zij dan eindelijk doodmoe naar bed ging, lag ze al te piekeren wat ze de volgende dag allemaal moest regelen. Telkens als ze op straat liep, maakte ze zo'n gehaaste indruk dat de mensen zeiden: “die loopt zichzelf voorbij....die vergeet te leven! ' De vrouw sprak ook de hele tijd in zichzelf,  want om met anderen te praten, daar nam ze geen tijd voor. Ook dat hoorde bij de ziekte. Weet je wat ze in zichzelf zie? “Ik moet nog even..... laat ik gauw even..... ik kan nog net even....”   Ze voelde zich niet goed en besloot ermee naar een dokter te gaan, die een goede reputatie had. Toen zij op consult was zei de dokter: “Mevrouw, u bent heel erg ziek en ik weet wat u mankeert.” Zeg het maar gauw dokter, zei ze, want ik moet zo dadelijk nog vlug even....” Zie je daar heb je het weer, “zei de dokter. “U bent zo haastig, u laat telkens de “L”liggen.” “Wat laat ik liggen?” vroeg ze, terwijl ze haar jas vast aantrok. “De L”, zei de dokter. “Zet de “L”steeds voor EVEN.” “Goed dokter, zal ik doen”, zei ze en weg was ze weer. Maar telkens als ze de “L” voor “EVEN”zette, schrok zij zich dood. Ik moet nog “L”even..... laat ik nog gauw “L”even.... ik kan nog net “L”even.....