Als er geen vragen voor de rondvraag blijken te zijn introduceert Alie mevr. Ter Veen, waarbij ze even teruggrijpt in het verleden door te vermelden dat in 1971 in Assen Nieuw Graswijk werd geopend  als tehuis voor “geestelijk gestoorde bejaarden”, 5 jaar later gevolgd door de Bleerick in Emmen.

Mevr. Ter Veer – docent, geriatrisch verpleegkundige en casemanager – praat gelukkig in andere termen over dementie, wat in feite ontgeestelijking betekent wat veroorzaakt wordt door verstoringen in ons brein waardoor o.a. tast-reuk-gehoor- coördinatie- gezicht – en ruimtelijk vermogen worden aangetast door afsterving van het hersenweefsel. Ze praat over neurocognitieve degeneratie  of dementieel syndroom. Alzheimer vormt de grootste groep binnen deze ziekte, gevolgd door Vasculaire dementie, een mengvorm van beide, frontotemporaal, Ppa  en Leroy Body ( vernoemd naar ontdekker).   Ieder type wordt gekenmerkt door eigen symptomen.

Een juiste indicatie kan soms 3-4 jaar duren aangezien het een (soms) langzaam voortschrijdende ziekte is, waarbij enerzijds opeenhoping van eiwitten in ons brein ontstaan maar bij Parkinson juist zenuwcellen afbreken door gebrek aan dopamine.

Dementie is momenteel volksziekte nr. 1 ( voor vrouwen kans van 1 op 3) o.a. i.v.m. de vergrijzing van onze bevolking. Een ziekte waarvoor nog geen medicatie bestaat. Er wordt wel veel onderzoek gedaan naar de oorzaak van deze ziekte, o.a. in het UMCG in Groningen. Waardoor ontstaat de opeenhoping van eiwitten in onze hersenen. Heeft onze leefwijze hierop bijv. invloed? Kan een traumatische ervaring e.e.a. veroorzaken?   Het meest schrijnende van deze ziektes is het verlies van identiteit.

Mevr. Ter Veen geeft als tips hoe om te gaan met  deze patiënten en hun naasten: blijf in gesprek, wees vooral jezelf, blijf belangstellend, blijf contact houden, blijf nabij, blijf eerlijk en heb vooral geduld.   Bij gebrek aan medicatie is een sociale, liefdevolle, non verbale  benadering en omgang met dementerenden het enige wat we momenteel kunnen doen.

I.v.m. de steeds groter wordende druk op de zorg wordt er sinds 2016 meer en meer gewerkt aan extramurale zorg ,waarbij de focus niet ligt op opname in een tehuis maar waarbij de patiënt thuis blijft, ondersteund door allerlei zorgaanbieders, daarbij tevens uitgaand van inzet van zijn/haar naasten. Het woord Zorgpad valt. Een Zorgpad is een gestandaardiseerd, stapsgewijs plan dat de beste zorgroute beschrijft voor een specifieke patiëntengroep, waarin staat wat er gebeurt, wanneer, door wie en met welke verwachte resultaten, om de zorg efficiënter, veiliger en meer patiëntgericht te maken en de samenwerking tussen zorgverleners te verbeteren.  In Assen bestaan ook vormen als een 50+ woongroep (Lindenlaan) en is er een initiatief voor bijv. een Knarrenhof met als doel wonen in een veilige omgeving, privacy maar waarbij er door de buren naar je wordt omgekeken. Zeg maar de Naoberhulp van vroeger.   Mevr. Ter Veer geeft aan dat het Zorgnetwerk in Drenthe er momenteel – wat haar betreft – goed uitziet, waarbij zij aangeeft dat vooral de kwaliteit van leven erg belangrijk wordt. In het kader hiervan wijst ze nog even op het opmaken van een wilsbeschikking in overleg met de huisarts en naasten en/ of een levenstestament ( notarieel) .

Hiermee beëindigt Mevr. Ter Veer haar lezing waarnaar heel stil en aandachtig geluisterd werd, maar  die bij menigeen de nodige- soms emotionele – herinneringen opgeroepen zal hebben, aangezien we (bijna) allemaal wel iemand kennen die lijdt aan deze ziekte.

Alie dankt haar met een mooie bos bloemen met de oproep er vooral voor elkaar te zijn en lief te zijn voor elkaar.