IJsvaren en milieuproblemen door Kees Wiersum

“Zware Kees”, donderdag 9 april hebben wij op onze avond geboeid
geluisterd naar de verhalen van Kees Wiersum, ook wel “Zware Kees”
genoemd. Deze bijnaam dankt hij aan de zware scheepstransporten waarop
hij kapitein was.
Kees voer al vanaf zijn zeventiende, op zijn dertiende wilde hij al varen en
hij begon toen al met een klein sloepje.
Al snel werkte hij zich op to “Master of all Ships” en deed hij
allerlei cursussen om richting Noordpool te mogen varen.
De tochten naar het noorden waren barre koude tochten die
voornamelijk door het ijs gingen. Met een zware ijsbreker voorop
kon men naar het noorden varen, een vaarroute die de laatste
jaren pas echt te verwezenlijken is omdat het poolijs veel minder
is geworden. De dagen waren erg kort, het was er 21 uur donker,
de golven waren soms wel 21 meter hoog! De afgebroken ijsbergen waren
vooral in de nacht heel gevaarlijk en werden met zoeklichten verkend.
Naast de ontberingen waren er ook prachtige dagen waar van het poollicht
genoten kon worden. De ijsberen, die heel gevaarlijk zijn, waren dikwijls te
bewonderen. In het plaatsje Churchill was zelfs een ijsberen-gevangenis.
Als de beren het dorp inkwamen werden ze de kooi ingelokt en later
teruggebracht naar de ijsvlakte waar ze geen kwaad konden.
Kees is nu met pensioen en is nog erg actief, hij is columnist voor het
maritieme blad “Schuttevaer” en schildert maritiem surrealisme.
We hebben genoten van deze boeiende avond met prachtige beelden.
Door Waltraud van der Woude.