Gerda Marsman uit Nijverdal – Marsmannetje op de fiets - maakt al 40 jaar fietstochten. Waar ze in haar jeugd begon met een tocht naar Valkenburg maakt ze nu tochten over de hele wereld. Eerst met vriendinnen, inmiddels in haar eentje.

Meteen al bij haar introductie blijkt dat het een hilarisch reisverslag zal worden, doorspekt met vele grappige anekdotes , het liefst in dialect. Ze gaat zeer goed voorbereid op stap zo blijkt als ze haar fiets introduceert. 2 kleine tasjes aan het voorwiel voor de kleding, met daarin  o.a. haar roze onderbroek ( die onderweg als een vlag achter op haar fiets hangt te drogen) en haar onmisbare “gala”stuk de sarong. Ook te gebruiken als handdoek en als ‘redmiddel’ als ze  eens in Japan naakt zwemt in een meertje wat achteraf verdeeld blijkt te zijn in een mannen- en vrouwen gedeelte. Uiteraard is zij in het mannengedeelte beland. De fietstassen achterop op haar stoere fiets zijn voor eet- en slaap- en toiletspullen. Alles zo miniem en licht mogelijk. Haar eetbord gaat al 40 jaar mee op reis Haar maaltijden onderweg zijn vooral simpel maar voedzaam. In haar tas voor op het stuur heeft ze altijd een kompas, een kaart en haar fototoestel mee. Zeker geen telefoon, wat ze een ‘hinderlijk’ apparaat vindt. Naast een cabareteske vertelster blijkt ze ook een zeer goede fotografe te zijn.   Ze neemt ons mee op haar tocht door Chili, langs de westkust van Santiago naar Punto Arenal – zo’n 3000 km. Dagelijks fietst ze 110 – 120 km. Soms over Red Interlages ( 4 baanswegen), soms over paden met steenslag. Maar zoals Gerda zegt: gewoon ‘rustig goan’: voeten op de trappers – billen op het zadel – handen aan het stuur. Daarbij neemt ze volop tijd om van de omgeving te genieten. Chili is een veilig land waar geen roofdieren huizen, wel heel veel prachtige vogels. Het landschap is sterk vulkanisch. Bovendien is de bevolking zeer gastvrij waarvan ze div. voorbeelden geeft. Ze wordt met regelmaat uitgenodigd om ‘mee te eten’. In Chili wordt traditioneel gekookt op een houtvuur dat in een gat in de grond wordt gemaakt. Fameus zijn hun mosselen.   Hoewel ze in haar eentje op pad is ontmoet ze onderweg div. andere reisgenoten die elkaar onderweg voorzien van tips qua eten, slapen etc. S Souvenirs aan haar reizen zijn voor Gerda alle belevenissen en ontmoetingen onderweg en altijd neemt ze kluitjes lavagesteente mee.   Daarna neemt ze ons nog mee  naar Honshu – het grootste eiland van Japan - met daarop o.a. de hoogste berg van Japan de Fuji ( 3776 m) eerbiedig met meneer Fuji aangesproken. Ook hier ondervindt ze veel gastvrijheid, bezoekt ze een aantal fraaie tempels in de befaamde Edo Style, gekenmerkt door minimalistische, vaak ingewikkelde patronen. In Japan wil ze in Tokio in ieder geval naar de Nippon Budokan - de judo tempel, waar Anton Geesink in 1964 Olympisch kampioen werd om ‘met hem op de foto te gaan’.   Of ze nooit tegenslag heeft gekend onderweg? Oh zeker wel. Het weer was niet altijd optimaal en ook liep de door vallen regelmatig “straotexceem” ( schaafwonden) op, maar dat heeft haar nooit verhinderd nieuwe fietstochten te plannen en te maken.   Een nieuwe carrière ligt wat ons betreft voor haar in het verschiet, nl. als cabaretière.  

Alie dankt Gerda dan ook hartelijk voor de geweldige avond die ze ons bezorgd heeft en wenst haar wel thuis en nog vele mooie fietsreizen.