Roelof staat bekend als rolstoelatleet en schrijver in Drents dialect.

Vrouwen van Nu afdeling Odoornerveen                         

Verslag afdelingsavond 14 mei 2019 aanwezig 29 dames

Te gast: Roelof Keen en zijn vrouw Anja.

Roelof staat bekend als rolstoelatleet en schrijver in Drents dialect.

Een zeer boeiend spreker deze avond te gast in ons dorpshuis. Roelof is volledig rolstoelafhankelijk. Geboren in Meppen, opgegroeid in Oosterhesselen na een jarenlang verblijf in een revalidatiecentrum in Beesterzwaag. De Mavo in Oosterhesselen is niet zo'n succes, maar zijn kennismaking met rolstoel racen op de atletiek baan in Emmen, des te meer. Hij is op 13jarige leeftijd gelijk Nederlands kampioen op alle afstanden.

Hoe hij zichzelf voorstelt:

“Veur de pauze doe ik een bloemlezing oet mien eerste boek “Dikke arms, kleine bienties”. Dat is bijtoeren serieus en miest um te lachen. Ik vertel in principe over mien sportcarriere as rolstoelatleet en over dinger wat een ondeugend ventie in een rolstoel metmaakt, wat een jonggie die gewoon kan lopen, nooit met zul maken. Vlak veur de pauze vertel ik een verhaal over reizen en wat daor zoal bij komp kieken aj allebeiden in de rolstoel zit.

Nao de pauze sluut ik dan naodloos an met een verhaal over oeze reizen deur Afrika. Het leed van gehandicapte mensen daor hebt we oes barre antrökken, en we bint samen met een aander stel een soort van sociale warkplaots begunt. Dit doe ik an de haand van hiele mooie foto’s. Ik doe alles in de Drentse streektaol.

Mien vrouw hef die aovend een marktkraompie met Afrikaanse spullegies zoas armbanden, halskettings, holtsniewarkies, tassen met Afrikaanse prints en zo wieder.

De opbrengst van die spullegies, inclusief de eventuele verkoop van mien boekies giet 100% naor de stichting. Een donders goed doel dus.”

Roelof vertelt met veel humor en grappen. Na de Mavo op zijn 17de naar de MEAO, een ramp, maar wat moet je anders als gehandicapte dan een kantoorbaan? Via een begeleider van de nationale sportploeg, die zag hoe hij aan iedereen z'n materiaal sleutelde, komt hij terecht bij een technische opleiding voor rolstoelers in Hoensbroek. Die jas past hem. Hij is nu tekenaar/ constructeur bij een ingenieurs bureau.

Op z'n 18de krijgt hij zijn rijbewijs en een DAF. Ideaal voor zijn sportcarrière. Het materiaal wordt ook steeds beter. Hij wordt professioneel sporter, Europees kampioen, drie maal wereldkampioen op diverse afstanden in o.a. Tokio, Toronto, Assen en deed de marathon in New York. Met als vaste trainingsmaat Gerrit Pomp. Hij was in het bezit van de Nederlandse records op alle afstanden. Dat is hij kwijt op één na de 100 km (die is afgeschaft door de KNWU).

Via de atletiekclub in Emmen kwam hij Anja tegen, een mooie meid uit Klazienaveen (die hem een grote kwast vond). Maar hij versierde haar toch op de Nederlandse kampioenschappen in Breda. Ondertussen zijn ze 30 jaar getrouwd. Na Roelof zijn sportcarrière hebben ze een gezamenlijke hobby ontwikkeld, reizen over de hele wereld, in het bijzonder Afrika.

Dan zien ze ook hoe schrijnend in een aantal landen de voorzieningen voor gehandicapten zijn.

Zo ook in Gambia, één van de kleinste landen in Afrika, ingeklemd tussen buurland Senegal. Het land is vooral bekend bij vogelaars.

In Gambia komen ze nu regelmatig. Ze komen daar in aanraking met de Stichting Fajikunda (beter worden) een project van Hennie en Winnie van der Meer uit Enschede. Het project is eigenlijk een sociale werkplaats in Gambia voor gehandicapten. De werkplaats bestaat uit een winkel, een naaiatelier, een personenbus voor vervoer, een zeefdrukkerij, een kaarsenmakerij en sinds kort een schoenmakerij. Gehandicapten worden in Afrika veelal gezien als mensen die bewerkt zijn door boze geesten en als zodanig tot de bedelstaf veroordeelt. Dankzij dit project hebben nu al 29 mensen een vaste baan met een echt salaris. Roelof en Anja zetten zich acties in voor deze stichting welke is erkend door Cordaid Mensen in Nood. Aan creativiteit geen gebrek. Leer van oude bankstellen om schoenen van te maken en kaarsresten die gerecycled zijn verzenden naar Gambia. De kaarsen zijn vooral voor eigen verkoop in Gambia omdat de stroom meermalen per dag uitvalt en de Chinese kaarsen van slechte kwaliteit zijn. Het effect is groot wanneer juist een gehandicapte aan het eind van de maand een baal rijst kan kopen bestemd voor de compound waarin hij woont. De mensen wonen met grote families in een compound. Hierdoor profiteert ook de familie van de gehandicapte van zijn werk in de sociale werkplaats en krijgt hij status.

Aan het eind van de avond kunnen we bij Anja o.a. sieraden en kaarsen kopen voor het goede doel. Daarnaast verkoopt Roelof zij eigen boeken. Het eerste boek ”Dikke arms kleine bienties” is  autobiografisch over zijn ervaringen als jongen met een handicap, in een rolstoel. Het werd direct omarmd door Jan Germs, directeur van het Huus van de Taol. Het tweede boek “Op het randtie” met Drentse verhalen en gedichten kwam uit in 2017. Illustrator? Gerrit Pomp. De opbrengst van de boekverkoop gaat ook naar Fajikunda. Ondertussen is Roelof gestrikt als Taolschulte veur de gemiente Emmen, zoals Willy Weerman in Borger Odoorn en Henk van Tellingen in de gemiente Coevorden. Roelof: In het Drents werd een gehandicapt kind een “ongelukkig kind” genoemd.

Hij en Anja prijzen zich gelukkig dat ze als gehandicapten zijn opgegroeid en leven in een welvarend land als Nederland.

Een boeiende laatste bijeenkomst door Ciska als voorzitter bezegeld met een envelop met inhoud voor de gasten.

De start van het nieuwe seizoen is op dinsdag 10 september met een bezoek aan restaurant Bregje in Emmen. De reiscommissie gaat woensdagmorgen 26 juni nog naar de kringloopwinkel en pluktuin van de GGZ in Assen.

Albertje Nienhuis-Naber, notulist