85 JAAR Vrouwen van Nu Noord-Holland

Een bloeiende, actieve en aansprekende vereniging voor alle vrouwen.

Op 13 juni 1935 werd Vrouwen van Nu Noord-Holland opgericht, door de vrouwen M. Visser-Bakker (afdeling Wieringerwaard), N. Rol-Bus (-Starnmeer), M. Kuiper (-Oostwoud), A. Govers-Kater (-Schermeer) en A. Bommezij-Schaak (-Heerhugowaard).

Dit heugelijke feit wilden wij, provinciaal bestuur, samen met de Noord-Hollandse leden vieren op 2 oktober 2020, maar helaas door het coronavirus hebben wij moeten besluiten het feest door te schuiven naar een later te bepalen datum. Gezondheid gaat voor alles, ook voor dit feest.

Maar dit neemt niet weg dat de provincie Vrouwen van Nu 85 jaar bestaat! Ter gelegenheid van dit gegeven hebben we daarom een leuk puzzelboekje laten drukken en bezorgd bij de afdelingen. Wij bedanken de besturen dat zij voor verdere verspreiding hebben gezorgd.

Wij feliciteren alle Vrouwen van Nu met dit prachtige jubileum, Paula Reerink, Anneke Dercksen-Bobeldijk, Wil van den Hurk, Diane Roozendaal en Gea Klein-Hamming.

'Wij werken niet alleen voor het heden, maar ook voor de toekomst', een thema uit de beginjaren en nog altijd actueel.

Enkele flitsen uit de rijke historie van onze vereniging

1935: Nederlandse Bond van Boerinnen en andere plattelandsvrouwen Noord-Holland

Het oprichten van onze vrouwenvereniging hebben we te danken aan de Canadese boerin, Adelaide Hoodless. Zij verloor haar kind vanwege het drinken van ondeugdelijke melk en de hulp op de afgelegen boerderij kwam te laat. Zij vond het vreemd, men kende wel de kennis van voeding bij het vee maar niet voor kinderen op het platteland, waarop ze besloot een vrouwenvereniging op te richten.

Er moest voorlichting komen voor vrouwen, dit besef leidde tot de oprichting van Association of Country Woman in the World (ACWW), de internationale organisatie van Plattelandsvrouwen. In mei 1929 werd in Londen de eerste internationale bijeenkomst gehouden. En zo ging het balletje rollen.

'Voorlichting en vorming als specie, maar gezelligheid kan evenmin gemist'.

De vrouwenvereniging vindt haar weg in Nederland. In 1930 wordt de landelijke Nederlandse Bond van Boerinnen en andere plattelandsvrouwen opgericht. Nadat door mevrouw Wiersma-Risselade uit Leeuwarden (secretaris van de landelijke bond) veel pionierswerk in onze provincie is gedaan, ziet ook Noord-Holland toekomst voor de Bond, in de volksmond de Plattelandsvrouwen of Boerinnenbond. 

N. Rol-Rus uit Starnmeer baande verder de weg in Noord-Holland. In 1933 worden er twee Noord-Hollandse afdelingen opgericht, in 1934 nog eens vijf en begin 1935 opnieuw vijf. De provincie voldoet hiermee aan de gestelde twaalf waardoor in juni de provincie van start kan gaan.

Mevrouw Visser–Bakker uit Wieringerwaard werd voorzitter van de provinciale bond en spreekster voor de oprichting van plaatselijke afdelingen. Toen dit niet meer viel te combineren nam mevrouw Walbroek-van Elteren uit Anna Paulowna het voorzitterschap over. Penningmeester werd Aafje Govers-Kater en A. Glijnis-Schermerhorn bestuurslid.

De eerste twaalf, afdelingen in volgorde van oprichting: Schermeer, Wieringermeer, Starnmeer, Oostwoud, Wieringerwaard, Nieuwe Niedorp, Winkel, Zuid-Zijpe, Aartswoud, Beemster, Purmer en Wieringen.

'Leef sober, maar vier je feesten', een gezegde vermeld in een verslag uit 1975.

Centraal in de voortvarende beginjaren stond de vraag hoe de plattelandsvrouw in de crisistijd van de jaren '30, het huishouden zo goed en goedkoop mogelijk kon bedrijven. Het cursuswerk was voornamelijk gericht op wat er in het huishouden omging en op wat daarmee verwant was, zoals opvoeding en medische verzorging.

De crisis, waarin de wereld toen leefde, riep ook de behoefte aan verbetering op zoals tandverzorging op scholen, woningbouw en wonen in de Wieringermeer, handwerken en samen met het Witte Kruis werd er gesproken over de thuiszorg. In 1948, naar idee van de afdeling Koedijk, werd het Rustfonds opgericht, waar vrouwen die een steuntje in de rug konden gebruiken een aantal dagen konden opknappen.

De Verenigde Naties roept 1975 uit tot: 'Het internationale jaar van de vrouw'.

Bij de oprichting van diverse afdelingen speelden directrices van Landbouwhuishoudscholen een belangrijke rol. Vaak werd via de leerlingen de animo gewekt, die thuis vertelden wat er op school gezegd was. Jonge vrouwen waren het vooral, die het bondswerk van de grond tilden en zich bij de Bond aansloten.

De band met en steun van de Hollandsche Maatschappij van Landbouw (HMvL) lag voor de hand. Ook deden voor het eerst vrouwen hun intrede in de Voorbereidingscommissie voor de Ruilverkaveling en Streekverbetering en namen vrouwen deel in de 'Commissie tot verbetering van het woongedeelte van de boerderij'.

De jaren er na, behalve de oorlogsjaren wanneer de bond tijdelijk is opgeheven', vindt de vereniging haar weg in allerlei bonden, samenwerkingsverbanden en wordt de politiek binnen de bond geïntroduceerd en wijzigt de naam enkele keren.

Zo wordt het wereldcongres van de ACWW, een van de organisaties waar de vereniging nog altijd aan is verbonden, in 1947 in Amsterdam, een stimulerende uitdaging voor alle afdelingen. Het thema 'Wat kunnen wij vrouwen doen voor de Wereldvrede', wordt aan de afdelingen voorgelegd.

In 1945 wordt de naam: Nederlandse Bond van Plattelandsvrouwen.

Rond de jaren '50 komt het werk in de bond goed op gang. Het handwerken komt op, met de eerste handwerktentoonstelling in Hoorn (1948), er worden uitwisselingsreizen in Nederland georganiseerd, er worden contacten gelegd in het buitenland en het geven van diverse cursussen gericht op ontplooiing van de vrouw zien het levenslicht.

In 1952 wordt het thema 'De vrouw op rijpere leeftijd', binnen de afdelingen gelanceerd. De watersnoodramp in 1953 wordt door veel afdelingen opgepikt om acties voor de goede doel te organiseren. Er komt steeds meer aandacht voor de problemen in het buitenland. Er is aandacht voor de leprozen in Zuid-Amerika,  er wordt meegedaan met het ACWW project om waterputten te maken, ook de actie 'Redt Kinderogen' kreeg, net als het helpen bij het oprichten van een Turkse Boerinnenbond, projecten in India en het zorgen voor naaimachines in het dorpje Taskopru, veel aandacht.

ACWW heeft een adviserende stem bij de Verenigde Naties en is vertegenwoordigd in de FAO, Unicef en UNESCO.

Het ledental en afdelingen steeg in de eerste helft van het bestaan van de bond met groten getale, de vereniging is vernieuwend in denken en doen, richt zich op het gebeuren in de samenleving, met thema's als 'De vrouw in en buiten het huis'. De leden leerden discussiëren en in het openbaar spreken, met de thema's 'Mens, wees toch wijzer' en 'Begrijpen de mensen elkaar nog?' en de leeskringen gaan van start. De vrouwen gaan zich bezig houden met kleding, wat draag je en wanneer.

'De schijf van drie springlevend tot op de dag van vandaag'

In de jaren '60 - '70 breekt er een roerige tijd aan, het tijdperk van de Dolle Mina's. Het heilige huisje krijgt het zwaar te verduren. Handwerken was 'uit', praten was 'in'; de emancipatie en een sterk maatschappelijke betrokkenheid, deed zijn entree met 'Nieuwe tijden – nieuwe normen'.

Met de 'schijf van drie', recreatie, educatie en emancipatie, als baken en de onderlinge band en solidariteit als kurk, waarop de vereniging met vertrouwen kan drijven, zal het Vrouwen van Nu schip zeker op zijn doel kunnen blijven koersen.

'Samen werken, samen bouwen, niemand leeft voor zichzelf'

Door de jaren heen heeft Vrouwen van Nu zich met haar aanbod gericht op de positieverbetering van de vrouw. Er is in die jaren een mentaliteitsverandering op gang gekomen. We zijn anders gaan denken over de huisvrouw-moeder, die er een parttime job bij doet en over de man, die in het huishouden bijspringt', vertelt Annie de Wolff-Goedhart uit Assendelft, als voorzitter van de Bond in 1975. Dat jaar treedt Noord-Holland toe tot de Vrouwenraad om het anders denken en doen kracht bij te zetten.

'Bewust worden van je eigen kunnen, één van de doelen van Vrouwen van Nu'

Doordat de samenleving rond de jaren '90 in rap tempo verandert, verandert ook Vrouwen van Nu, maar helaas niet in hetzelfde rappe tempo. Vrouwen worden kritischer en verbreden hun zichtveld; zien daardoor andere mogelijkheden om zich te ontwikkelen en gaan meer en meer buitenshuis werken. Vrouwen van Nu herstelt zich en gaat mee, in een samenleving waarbij de contacten worden gevonden bij gelijkgestemden. Het goede 'oude', wordt het goede 'nieuwe'. Het wordt meer ontspanning in plaats van verrijking van kennis.

In 2012 wordt de naam: 'NBvP, Vrouwen van Nu'.

Maar nog altijd stimuleert en ondersteunt onze vereniging Vrouwen van Nu, de leden en omgeving, om eigen wensen en initiatieven te realiseren en zich te kunnen verdiepen in actuele maatschappelijke onderwerpen. Het lidmaatschap opent de weg naar nieuwe contacten en persoonlijke ontwikkeling door deelname aan plaatselijke, provinciale en landelijke activiteiten. Vrouwen van Nu is op de weg terug, jongere vrouwen weten de weg weer te vinden naar onze vrouwenvereniging. Er komen nieuwe initiatieven die een nieuwe generatie vrouwen aanspreken.

In 2018 wordt de naam 'Vrouwen van Nu'.

Bronnen: Van Kruissteek tot computer, 50 jaar bestaan Nederlandse Bond van Plattelandsvrouwen in Noord-Holland, de plakboeken uit de nalatenschap van Aagje Govers-Koomen uit Schermer en krantenarchief Noord-Holland.

Cursief gedrukt zijn quotes uit diverse gepubliceerde of uitgesproken teksten.

Aanvullingen en verbeteringen zijn welkom: pb.voorzitter.vvn.nh@gmail.com