Sophia (67): ''Je hoeft niet stil te blijven staan als je thuis voor de kinderen zorgt''

Toen ik trouwde  in 1974 was ik werkzaam in de gezinszorg en vervolgens heb ik gewerkt in de bejaarde zorg totdat onze dochter geboren werd.  Ik heb er voor gekozen om thuis te blijven en voor de kinderen te zorgen.  Mijn man is visserman en dan is een duobaan moeilijk te combineren. Toentertijd speelde dat niet zo erg want je zag om je heen dat het over grote deel van de vrouwen thuis bleef.

In juni van 1975 is onze oudste dochter geboren en ben ik voor haar gaan zorgen. Daarnaast ging ik  zelf kleding naaien, huishouden,  tuinieren en de administratie voor mijn man bij houden. Drie jaar later is onze tweede dochter geboren. Toen onze tweede dochter drie en een half jaar was werd ik gevraagd of ik niet zo af en toe een ochtendje bij iemand kon helpen. Dit ben ik gaan doen en onze oudste ging naar de kleuterschool en de jongste naar peuterspeelzaal.

De school periode van de kinderen hielp ik op school of zat ik in het schoolbestuur. Daarnaast was ik lectrice in de kerk,  gids op bussen en gaf ik rondleidingen in een museum. Tevens was ik actief in het bestuur van de plaatselijke politiek en ben ik 30 jaar lid geweest van de CDA-Vrouwen in West- Friesland en Noord-Holland, waar ik ook in het bestuur heb gezeten.  Nadat  ik eenmaal getrouwd was heb ik altijd gezegd; het is niet alleen huisje-boompje-beestje, maar er is meer dan dat. Je hoeft niet stil te blijven staan als je thuis voor de kinderen zorgt.

Toen ik met de politiek te maken had was de emancipatie erg in opkomst en werd er gestreden voor vrouwen op de werkvloer en in de politiek. Dus 50/50 was het motto. In januari werd ik 38 jaar en een dag later werd onze zoon geboren.  Hij was niet gepland, maar hij was meer dan welkom. Mijn man en ik komen beide uit een groot gezin, dus een persoon meer of minder maakte niet uit. Dan maar delen en iets minder van alles, en zo zijn ze groot geworden. Ik moet wel zeggen dat op de leeftijd van 24 of 27 het  toch makkelijker is om kinderen te krijgen dan op de leeftijd van 38. Je lichaam heeft langer tijd nodig om weer op kracht te komen. Waar je als jonge vrouw zomaar overheen stapte had je nu meer tijd voor nodig. Lichamelijk dan.

Nu wij 67 jaar zijn en de kinderen al velen jaren de deur uit zijn en geen klein kinderen heb, doe ik vrijwilligerswerk, zoals bij een naaiclub waar we migranten dames helpen om kleding te naaien of bij de plaatselijke zonnebloem. Gewoon thuis zijn en een boek lezen of tuinieren vind ik nog steeds leuk. Je sluit ook weer dingen af om aan wat nieuws te beginnen en dat maakt dat je er mag zijn. Zo ook voor onze kinderen, waar de een directiesecretaresse is, de ander een eigen winkel in badkamers en de zoon een eigen bedrijf heeft in kassen en dak bestrating. Zo blijven we in beweging en groei je mee in deze tijd, wat het ook weer spannend maakt.  Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen, en zolang als het hen goed gaat, gaat het je zelf ook goed. Ik hoop daarom nog velen jaren hier van te mogen genieten.

Liefs Sophia

 

Hoe denk jij over thuisblijfmoeders en werkende moeders? Doe hier mee aan onze poll.

Lees hier ook de verhalen van andere vrouwen.