Maartje (36): ''werkende moeder die naast de kinderopvang ook kan terugvallen op ouders en schoonouders''

Ken je dat? Je vertelt iets terloops wat aan je kind en je beseft te laat dat je dit anders had moeten aanpakken.  Ik had zo’n moment in december toen een van de opa’s ziek was. Hij moest uiteindelijk naar het ziekenhuis en moest geopereerd worden. Heftig maar gelukkig kwam het allemaal goed. Die dag dat hij werd opgenomen in het ziekenhuis haalde ik mijn oudste zoon (7 jaar) uit school. Ik had haast, wilde gauw door en was bezorgd om opa. Dus terwijl ik met hem naar de auto liep vertelde ik dat opa in het ziekenhuis lag. En terwijl ik dat deed zag ik dat koppie, een blik van een zevenjarige met paniek in zijn ogen. Hoezo vertel ik dit alsof ik vertel wat we gaan eten vanavond. Want anders als bij mij vroeger maken alle 4 zijn grootouders ontzettend actief onderdeel uit van zijn leven. Zij passen één dag in de week op en hij wordt dan dus door deze opa uit school gehaald en daarnaast springen ze met regelmaat nog bij wanneer wij (de ouders) omhoog zitten en onze oppasmeisjes niet beschikbaar zijn. Dat wat ik zo mooi vind aan het feit dat zij een belangrijk onderdeel zijn van het leven van onze jongens, daar ging ik, al lopend naar de auto, compleet aan voorbij. STOM!

Ik zal me even voorstellen. Hi! Maartje mama van 3 jongens (7 jaar en een tweeling van bijna 4). En ja ik ben dus zo’n werkende moeder die 32 uur per week werkt met een man met een eigen bedrijf die soms flexibel is maar ook zeker 40 uur per week werkt. Ik ben dus ook zo’n werkende moeder die naast de kinderopvang ook kan terugvallen op ouders en schoonouders. Zij passen één keer in de week op onze kinderen. En alsof dat nog niet genoeg is (wat het echt wel is). Staat het eten klaar als we thuiskomen en is er heel vaak ook nog wat aan de was of een andere huishoudelijk klus gedaan. Yes I count my blessings! Dit is er zeker een, of beter gezegd iedere week opnieuw weer een zegen. Dat besef ik maar al te goed.

En toch vraag ik me altijd af of dit wel goed is. Vraag ik niet te veel van mijn (schoon)ouders. Ik ben vaak gesloopt na een dagje met de kinderen en ik ben 36. Wanneer ik ze wil vragen om in het weekend nog een avondje op te passen of een logeerpartijtje voel ik me bezwaard. Ik kan toch niet nog meer van ze vragen? En soms denk ik, wat jammer want zonder de wekelijkse oppasdag zou een logeerpartijtje voor opa en oma ook specialer zijn (voor opa en oma dan, want voor de kinderen is het altijd een feestje, daar zorgen ze wel voor). Om die reden ben ik ook fanatiek gaan zoeken naar oppasmeisjes en hebben we ook een abonnement afgesloten bij een oppasservice. Dus voor een avondje uit hoeven wij opa en oma eigenlijk nooit meer te vragen. En om diezelfde reden vertel ik mijn (schoon)ouders met regelmaat dat er geen opzegtermijn is, dat ze vooral ook op vakantie moeten gaan en daarbij geen rekening met onze planning hoeven te houden en dat ze zeker geen huishoudelijke taken hoeven te doen. Ik wil dat ze weten dat het altijd kan stoppen, dat het zeker niet hun probleem is maar dat van ons.

Niet voor niets is het thema oppasoma/opa is met regelmaat actueel. Met regelmaat lees ik nieuwsitems, blogs etc. met dit onderwerp. Kinderen zetten te pas en te onpas hun ouders (opa en oma) in als oppas. Ze maken gebruik van hun ouders voor financieel gewin en opa’s en oma’s gaan eronder gebukt, durven geen nee te zeggen en zijn compleet gesloopt na een dag met de kleinkinderen. Ze hebben te veel stress en kunnen zo door naar de cardioloog. Opa’s en oma’s geven op hun beurt veel te veel snoep en verwennen de kleinkinderen te veel en zijn dus medeschuldig aan de stijgende obesitas problematiek onder kinderen. Nog maar te zwijgen over het opvoedkundige aspect. Met andere woorden… niet doen, niet aan beginnen, zelf minder werken of kinderopvang want het is dus voor niemand goed ;-) Als je de berichtgevingen moet geloven in ieder geval.

En toch maken we massaal gebruik van de liefdadigheid van onze ouders. En maken zij bij veel gezinnen een vast onderdeel uit van de wekelijkse routine. Want voor beide partijen is het ook ontzettend mooi. Mits en dat is waar het volgens mij om draait, het voor alle partijen (grootouders, ouders en kinderen) goed te doen is en niemand hier hinder aan ondervindt. Dat je open en eerlijk hierover met elkaar kan praten. Dat opa en oma kunnen aangeven dat het teveel wordt. En dat verwennen van de kleinkinderen? Kinderen zijn niet gek, ook zij snappen dat de regels bij opa en oma toch net wat anders zijn. En dat ze bij opa en oma net wat meer voor elkaar kunnen krijgen snappen zij ook maar al te goed. Dat is een keuze, daar kan je voor kiezen en als je toch ergens mee zit? Dan zou je ook dat moeten kunnen bespreken samen.

Eerlijk is eerlijk voor geen goud zou ik mijn kinderen deze speciale band met hun grootouders willen ontzeggen. Want als me iets duidelijk werd terwijl ik met mijn oudste van school naar de auto liep is dat hij ontzettend veel van zijn grootouders houdt en naast onze onvoorwaardelijke liefde ook wekelijks de onvoorwaardelijke liefde van onze (schoon)ouders voelt. En dat is toch wel echt heel bijzonder.

Liefs Maartje