Anna (43): ''We zouden het zelf allemaal regelen met het kinderdagverblijf''

In 2006 raakte ik zwanger van mijn oudste. Een spannende en nieuwe fase in mijn leven en dat van mijn partner waarbij we over alles bleken te moeten gaan nadenken. Over minder werken, kinderopvang en dergelijke hadden we snel één lijn te pakken. We wilden allebei een dag minder naar kantoor om die met ons kind door te brengen en de overige drie dagen van de week zou hij naar een kinderdagverblijf gaan. Goed voor zijn ontwikkeling, sociale vaardigheden en wat al niet meer, altijd beschikbaar en tegenwoordig volstrekt normaal en geaccepteerd. Hadden we toen al over inzet van grootouders nagedacht? Het was eigenlijk niet zo’n issue voor ons, we wilden dat gewoon niet. Voor mij stond buiten kijf dat grootouders vooral een leuke, gezellige, verwen-band met hun kleinkinderen zouden moeten hebben. Ik kon en kan me er niet echt iets bij voorstellen dat ze ook mee zouden gaan draaien in de opvoeding van ons kind, zich ook aan onze opvoedregels zouden gaan houden. Kon me alleen maar voorstellen dat dat enorm gedoe zou kunnen geven en ik wilde ook zeker niet dat een vaste oppasdag automatisch een wekelijkse “alles-mag-verwen-dag” zou worden. Mijn partner was het daarmee volledig eens, we zouden het zelf allemaal regelen met het kinderdagverblijf. Met mijn ouders kwam het op enig moment ter sprake en ook zij gaven aan een vaste oppasdag geen optie te vinden. Nog los van de praktische bezwaren als afstand en regelmatige reizen naar hun huis in het buitenland, wilden zij ook geen opvoedrol spelen in het leven van hun kleinkinderen, maar gewoon van ze kunnen genieten (en ze af en toe dan ook eens kunnen verwennen). Andere oma dacht daar juist het tegenovergesteld over. Zij had juist aangeboden om een vaste dag te komen oppassen. Bang om anders teveel te missen uit het leven van haar kleinkind als ze die niet minstens een dag in de week zou zien. Ze was diep teleurgesteld dat ze dat niet mocht van ons. Mijn overweging daarbij was, naast de eerdergenoemde redenen, ook nog dat zij anders in het leven staat dan ik, ook meteen de avond van te voren wilde komen logeren, meehelpen in ons huishouden, voor ons koken na afloop van haar oppasdag (en meeëten). Voor mij een heel verstikkend idee, maar dat kon ik haar niet duidelijk maken. Er bleef daardoor überhaupt alleen maar een harde “nee” over. Na mijn eerste kind volgde nummer twee. Ze zijn inmiddels 9 en 11 en hebben jaren kinderopvang achter de rug. Jaren waarin ze enorme vaardigheden hebben geleerd op het gebied van samenwerken, samen delen, samen spelen, omgaan met kinderen van andere leeftijden/achtergronden, je handhaven in een groep, luisteren naar met enige regelmaat wisselende juffen en meesters, knutselen met materialen die ik ze niet zo snel had kunnen bieden en noem maar op. Jaren waarin ze met veel plezier naar de opvang gingen en waaraan ze veel vriendjes en vriendinnetjes overhielden. En hun grootouders? Die hebben in die jaren een geweldige band met hun kleinkinderen opgebouwd – ze zijn wederzijds dol op elkaar. Ik sta nog steeds volledig achter de keuze die ik destijds heb gemaakt.

Anna

(de naam van de blogger is vanwege privacy redenen gefingeerd)

Laat ons ook via de poll weten wat jij van oppasoma's vindt.