Geef het stokje door

In plaats van corona beleving, dit verslag van ons leven. Er stonden maar twee dezelfde huizen aan de Slagterslaan, de weg naar Bobeldijk. Voor het huis een slootje met bruggetje. Ik was 4 jaar oud. Ik liep buiten op de weg, mijn moeder en buurvrouw Tas stonden te praten. In de berm zag ik mooie bloemetjes en wilde die plukken, maar gleed naar beneden. Moeder riep: daar gaat ze! Ik hield me vast aan een polgras, en werd gered. Daar is vast mijn liefde voor de natuur ontstaan!

Schuin tegenover ons huis stond een statig herenhuis van de fam. Nobel, met glazen serres rondom. Een grindpad met een rond perk en daarin een prachtige beukenboom. Thans is het bejaardenhuis.

In 1947 zijn we verhuisd naar nummer a323, naast de boerderij en kaasmakerij van de fam. Schilder. Hier ook een tuin met een bloemenperk met roze roosjes en witte anjers, die staan nog steeds in mijn tuin! Van de rozenblaadjes met water maakten we eau de cologne.

1953 verhuisd naar de Goorn 48. Het huis naast de Jozefschool. Laatst stond de foto in de Heraut. De tijd gaat door. Getrouwd met Cees Blankendaal 1966 en 3 jaar gewoond op de bovenverdieping van mijn tante in Hoorn. Onze zoon is daar geboren.

Op zoek naar een huis in Berkhout. Het huis van mevr. Nooy-Nooy werd bij opbod en afslag verkocht. Dat werd van ons! Onze dochter is hier geboren. Ook van dat huis stond een foto in de Heraut. Heel veel timmer werk, verbouwen, leidingen leggen, alles in de weinige vrije tijd. Het schilderwerk en behangen was voor mij. We wonen hier met veel plezier en blijven in Berkhout.

Ineke Blankendaal