elke maand

Wie een mooi gedicht heeft, kan deze naar Elly sturen, zodat meerdere leden hiervan mee kunnen genieten!
Van Lidy kreeg ik dit gedicht onder ogen:                  

Ineens ben ik in tranen
Voel ik me alleen en maakt de uitzichtloosheid me gek
Grijpt de angst me naar de keel.

Op andere momenten ben ik positief,
zie ik wat het ons brengt
Hoe we dit op de een of andere manier nodig hadden.

De wereld die steeds harder draaide,
Het milieu dat schreeuwde om aandacht
Mensen die schreeuwden om rust.

En nu lijkt het alsof de natuur aan de rem heeft getrokken
Aan de noodrem, alles komt tot stilstand.

Behalve in de zorg, daar is de druk enorm.
De mensen die we jarenlang onderwaardeerden,
een hongerloontje betaalden,
Zijn nu onze helden, we klappen voor ze.

Nu wordt zichtbaar wat er echt toe doet,
Gezondheid, saamhorigheid, liefde en verbinding.

De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn.

We leren nu hoe kwetsbaar we zijn,
dat niets zeker is in het leven.

En hoe dom we zijn geweest, om geld, status en schoonheid tot het hoogste goed te verheffen.

Honderd km/uur rijden voor het milieu??
Velen zouden zich er niet aan gehouden hebben
Nu is er bijna niemand meer op de weg.

Verre vakanties waren de normaalste zaak van de wereld
Sterker nog, het was een trend, waar iedereen graag aan meedeed.
Hoe verder, hoe beter,
en nu vliegt er bijna niemand meer.

Kinderen brachten we massaal naar
kinderdagverblijven en BSO’s

Onze carrières waren belangrijk,
gaven ons aanzien.

Thuisblijfmoeders moesten zich altijd verdedigen,
het woord alleen al.

Nu we verplicht thuis zitten en onze kinderen ook
Weten we de spelletjes weer te vinden, de verf en de klei
Worden we zelf weer een beetje kind.

Onze ouderen,
waar we voorheen nauwelijks naar omkeken,
Worden nu beschermd met man en macht

We bieden onze hulp aan,
doen boodschappen voor ze en zingen ze toe.

We bellen en skypen omdat we ze niet kunnen bezoeken...............

                                      Harold Zoet, dank je wel........